Replicatie 10.000 uurregel faalt
Brooke Macnamara is een psycholoog die prestatiefactoren onderzoekt en in 2019 een replicatie heeft uitgevoerd van de befaamde Ericsson-studie, die suggereerde dat deliberate practice (bewuste oefening) grotendeels de verschillen in prestaties tussen individuen verklaart. Deze studie met violisten is zeer invloedrijk, met name door de popularisatie van de "10.000-uur-regel".
Belangrijkste verschillen in de replicatie
- De replicatie was double-blind uitgevoerd.
- Onderscheid tussen zelfstandig oefenen en oefeningen ontworpen door leraar.
- Rigoureuze statistische correcties zorgden voor scherpere analyses.
Resultaten
- Oefentijd maakte niet het verschil tussen de "beste" en "goede" violisten.
- Oefeningen ontworpen door leraren leidden niet tot betere prestaties.
Uit andere observaties bleek overigens ook al dat er geen relatie was tussen oefentijd en het bereiken van eliteniveau. Dit werd bevestigd in een meta-analyse waarvan Macnamara eveneens eerste auteur was.
Macnamara was overigens ook de psycholoog die de groeimindset onderuit haalde met een robuuste meta-analyse, waarin ze aantoonde dat je alleen effectief bent met groeimindset oefeningen als je Carol Dweck heet, uitvinder van groeidenken.
Er is dus geen bewijs dat oefenen belangrijker is dan talent. Dat is relevant, omdat het aantal uren oefenen een relatie heeft met motivatie of behoefte. Het idee dat behoefte een basis vormt voor talent is daarmee wederom ontkracht, zoals we betoogden in onze analyse van TMA (Talent Motivatie Analyse), een populair meet- en coachingsinstrument.
Dit wil echter niet zeggen dat gericht oefenen niet belangrijk is, maar het is nog maar de vraag hoe dat precies moet als blijkt dat door docenten ontworpen oefeningen bij violisten niet leiden tot betere resultaten. Laat staan dat men dat met generieke oefeningen het verschil kan bereiken. Daarnaast wil het ook niet zeggen dat motivatie niet van belang is, want dat is het wel zeker, maar de simpele regels zoals de 10.000 uren oefenen om op eliteniveau te komen, zetten ons op het verkeerde spoor. We moeten van deze aannames af en de bijdragen van mensen zoals Brooke Macmanara helpen ons om (zelf)kritisch te blijven!
