Sociale media is net als verkeersopvoeding

Sociale media-opvoeding is vergelijkbaar met verkeersopvoeding. Mooie metafoor van Barend Last! Als we die analogie hanteren, begrijp je dat een leeftijdsgrens voor sociale media vergelijkbaar is met jongeren pas aan het verkeer laten deelnemen als ze 15 jaar zijn.

De analogie is raak, maar vereist nog aanvulling. Ouders weten heel goed weten wat de ongeschreven verkeersregels zijn. Eerst links kijken, dan rechts en dan weer links voor je oversteekt, is intuïtief — ook al zou niemand het je ooit expliciet leren. Het zijn namelijk overlevingsimpulsen.

Sociale media gaan echter niet (uitsluitend) over overlevingsbehoeften, maar over ontplooiingsbehoeften en identiteitsontwikkeling. Ouders blijken daar helemaal niet zoveel over te weten, mede omdat de kennis hierover pas in de afgelopen 25 jaar enorm is toegenomen. Die kennis was voorheen minder belangrijk, omdat er simpelweg minder mogelijkheden waren.

Ik heb eerder aangegeven dat sociaal vergelijken onvermijdelijk is — dat is namelijk hoe we leren. Een advies om je niet te vergelijken is daarom contraproductief. Een van de problemen met de coronalockdowns voor kinderen was niet eenzaamheid, maar het feit dat ze zich niet sociaal konden vergelijken als het ging om schoolprestaties. Je weet simpelweg niet waar je staat. Sociaal vergelijken is niet uitsluitend een overlevingsbehoefte, maar ook heel duidelijk een groeibehoefte.

Sociaal vergelijken is dus niet het probleem. De vraag is: hoe leer je je kind om constructief sociaal te vergelijken? Dat hebben we ooit beschreven in een nieuwsbrief, maar die hebben we inmiddels ook online gezet. Dit gaat niet uitsluitend over jongeren, maar geldt nagenoeg voor alle leeftijden. Heb jij ooit geleerd hoe je sociaal kunt vergelijken? Je kunt het lezen in 'Sociaal vergelijk, hoe doe je dat?'