Perfectionisme door maatschappelijke prestatiedruk neemt toe
Het individuele perfectionisme stijgt al 30 jaar lineair (bovenste afbeelding), terwijl sociaal perfectionisme door maatschappelijke druk sinds 2000 accelereert (onderste afbeelding) in de VS, het VK en Canada.
De auteurs hebben hier vaker over gepubliceerd, maar dit is de eerste keer dat ze perfectionisme door een maatschappelijke lens analyseren. Ze wijzen drie factoren aan:
- Sterke samenhang tussen Gini-coëfficiënt en perfectionisme
De Gini-index (inkomensongelijkheid) was, na controle voor land, een significante positieve predictor voor perfectionistische zorgen (b = 0.80, β = 0.60). Dit wijst erop dat ongelijkheid de kwadratische toename van zorgen versterkt.
- Economische stagnatie verergert perfectionistische strevingen
Een dalend bbp per hoofd was een significante negatieve predictor voor perfectionistische strevingen (b = -0.13, β = -0.37). Dat betekent dat economische stagnatie leidt tot hogere strevingen.
- Perfectionisme is psychopathologisch
Perfectionistische zorgen (perfectionistic concerns) hebben een matig tot groot verband met depressieve symptomen. Jongeren die hoog scoren op zorgen over fouten, twijfel en externe druk, ervaren chronisch lage zelfwaardering en piekeren, en hebben een verhoogd risico op depressie. Doordat perfectionisme vaker voorkomt, vertaalt dit zich volgens de auteurs direct in toenemende schade op populatieniveau.
De eindconclusie sluit aan op onderwerpen waar we al jaren over rapporteren, namelijk de gevolgen van de toenemende kloof.
Motivatiewetenschap voorspelt deze effecten, omdat schaarste en ongelijkheid leiden tot hypercompetitie, en dat vergroot de kloof tussen winnaars en verliezers. Die kloof heeft niet alleen een sterk effect op de mentale gezondheid van jongeren, ruim voor de intrede van sociale media, maar ook op affectieve polarisatie binnen de samenleving. Denk je echt dat de manosphere ontstaat omdat er een paar eikels zijn die achterlijke ideeën verspreiden? Denk je echt dat het antimigratiesentiment nu oplaait ondanks het gegeven dat die attitude al decennialang stabiel is?
Een groter probleem is dat deze kloof wordt gemaskeerd door onbegrensde mogelijkheden, waardoor het lijkt alsof individualisme het probleem veroorzaakt. Dat leidt helaas weer tot de oppervlakkige conclusie dat we meer verbinding nodig hebben, terwijl het probleem een gebrek aan agency is.
Wij moeten concluderen dat traditionele rolmodellen, zoals ouders, leerkrachten, leidinggevenden beleidsmakers, jongeren onvoldoende helpen navigeren in een wereld waarin ze zelf zouden verdwalen en daarom met simpele oplossingen komen voor complexe problemen. Er is al veel kennis, maar dan moeten we eerst beginnen bij mensen zelf: wat doen ze als ze moeten overleven, en wat is er nodig om te floreren? Dat kan vertaald worden naar individuele, sociale en beleidscontext.
Meer leren
Dit zijn onderwerpen in onze opleiding tot vitaliteitskundige (chivo.nl/ovk).
