Gezondheidsmaatregelen zijn betutteling
De overheid moet ingrijpen, en dat is geen betutteling—zo luidt de boodschap van Charisma Hehakaya in corr.es/330943. Dat klinkt heel strijdlustig, maar het leidt af van het feit dat de voorgestelde maatregelen wereldwijd falen.
Chili kent draconische maatregelen: van een suikertaks en zwarte waarschuwingslabels op verpakkingen tot verplichte gezonde voeding in kantines en een reclameverbod. Na tien jaar is het effect echter nul. De claim dat dergelijke maatregelen decennia nodig hebben om effect te sorteren, is pseudowetenschap. Er is namelijk direct een meetbaar effect—ook in Chili—maar het beklijft niet.
Het probleem is dat dit soort maatregelen wordt bedacht door geneeskundigen en gezondheidseconomen. Dat is geen preventie en die praten heel deftig over prijselasticiteit en accijnzen. Dat is een achterlijk idee op basis van een mensbeeld dat door de wijlen Daniel Kahneman ten grave is gedragen. Het gebrek aan kennis betekent dus ook dat de nadelen van deze maatregelen, niet worden begrepen laat staan erkent!
Een goed voorbeeld zijn de tabaksaccijnzen, want die werken zeker, maar vooral bij mensen die het zich kunnen veroorloven. Lees dat nogmaals! Het zijn de mensen die het kunnen betalen die stoppen. De rest gaat in verzet, totdat ze niet meer kunnen. Ze stoppen pas als ze financieel gewurgd zijn, maar tot die tijd gaan ze slechter en goedkoper eten, slaan ze maaltijden over, onthouden ze zich van andere luxe, zeggen ze hun sportabonnement op, etc. Jarenlange cumulatieve verwaarlozing om te blijven roken. Denk je dat ze daarna wel voor zichzelf zorgen?
Er is nog een tweede probleem. Het is prima dat iemand met een academische titel vindt dat dit geen betutteling is, maar de arrogantie druipt ervan af. Dat is net als met het basisinkomen: weet je wie dat een goed idee vindt? De mensen die het niet nodig hebben. De mensen die je treft met dit soort maatregelen zijn burgers met een stem. Ze doen mee aan verkiezingen, en aangezien ze zichzelf WÉL betutteld voelen, stemmen ze op partijen die niets met dit soort maatregelen op hebben. Zie je hoe die arrogantie averechts uitpakt?
Suikertaks heeft nergens ter wereld een positief effect op diabetes. Dat betekent niet dat het geen effect heeft op de productsamenstelling, maar dat is irrelevant. Het is een vorm van biomarkerporno. Er ontstaat namelijk psychologisch compensatiegedrag: men eet ‘light’, dus mag men meer. Dit is niet onderzocht met kunstmatige zoetstoffen, maar wel met Olestra, een synthetische vetvervanger die niet wordt opgenomen door het lichaam.
Hoe wel te beginnen? Stop met afleiden over betutteling en erken dat gezondheid GEEN psychologische basisbehoefte is. Hoe dat zit, kun je hier beluisteren.
