Geen 200 voedselkeuzes per dag
Al jaren verzetten we ons tegen het onzinnige nagepraat van ‘200 voedselkeuzes per dag’ — en met name de insinuatie dat die uitgelokt worden door de omgeving en ons dik maken. Eindelijk is er in de literatuur formeel gereageerd op die, let wel, ene studie waarop dit gebaseerd is.
De bewering dat mensen dagelijks meer dan 200 onbewuste beslissingen maken over wat, wanneer en hoeveel ze eten, circuleert al jaren. Het werd sterk gepopulariseerd door de rockster-wetenschapper Brian Wansink, die p-hacking verkocht als een deugd. Dat bedoel ik letterlijk, want hij schreef dat succesvolle studenten doorgaan tot ze iets vonden. Deze mythe schaadt ons gevoel van eigen regie en suggereert dat voedselkeuzes buiten ons bewuste handelen vallen.
Oorsprong van het getal
De gefingeerde 200-beslissingen komt uit een studie uit 2007 van Wansink en Sobal. Zij vroegen naar het aantal alledaagse eetbeslissingen én specifieke details (wat, waar, hoeveel, met wie) per eetmoment. Door dit uit te breiden tot dagelijkse maaltijden, berekenden ze gemiddeld 226,7 beslissingen, waarvan 212,3 onbewust zouden zijn.
Kritiek en methodologische kanttekeningen
Onderzoekers van het Max Planck Instituut (Claassen, Hertwig, Mata) betogen dat dit verkeerd is gemeten. De hoge schatting zou deels komen door het subadditiviteitseffect – mensen geven hogere cijfers als ze losse aspecten apart inschatten. Hierdoor is de interpretatie dat we massaal ‘mindless’ eten niet goed onderbouwd.
Wat is een voedselkeuze?
Daarnaast wordt er nogal ruim gecategoriseerd als het gaat om voedselkeuzes. Het soort bord of bestek valt daar ook onder, maar ook of je de pasta nu of over een minuut uit het water haalt. Hoe dat te koppelen valt met dik worden door de omgeving is mij een raadsel.
Over mindless gesproken
Het maakte echt niet uit of je op een congres stond, een stuk in het NTVG las, of iets onder ogen kreeg van het Voedingscentrum — de claim werd gewoon mindless herhaald. Dit soort activisme is echter gewoon schadelijk.
Het wordt tijd dat we methodologie serieus nemen en claims toetsen op bewijskracht.
