Bijziendheid kinderen neemt al decennia toe
Kinderen raken steeds vroeger en steeds vaker bijziend. Schermpjes worden vaak aangewezen als grote invloed, maar dat verklaart niet waarom Taiwan dit probleem al veel eerder had.
Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat langdurig focussen op een punt dichtbij geen probleem is, maar we kunnen zeker leren van Taiwan. Daar is namelijk in 2010 het 'Tian-Tian 120'-programma ingesteld, een richtlijn waarbij schoolkinderen twee uur per dag buiten doorbrengen (Wu P-C 2020).
Al rond de eeuwwisseling werd al vastgesteld dat voortdurend binnen zitten met de neus in de boeken tot problemen leidt. In Singapore waar net als in Taiwan het studeren heel belangrijk wordt geacht, zag men veel meer bijziende kinderen dan in Sydney (Rose KA 2008).
De kinderen zaten vooral in de boeken vanwege de enorme prestatiedruk. Het ontbreken van een vergezicht, een horizon in hun dagelijkse leven, leidde mogelijk tot adaptatieproblemen van de ogen.
Prospectieve onderzoeken (Sherwin 2012) en kortere gerandomiseerde experimenten (Wu P-C 2018)bevestigen die hypothese en hebben inmiddels aangetoond dat deze trend omgekeerd kan worden.
In Taiwan was het aantal bijziende kinderen van 2001 tot 2011 gestegen van 34 naar 50 procent. Dat was dus voor de mobiele telefoon gemeengoed werd onder kinderen. Na de implementatie van het buitenprogramma 'Tian-Tian 120', is de prevalentie gedaald naar 46 procent. Dit toont een omkering van de trend na 15 jaar.
Naast de horizon heeft daglicht (gemeten via lichtsensor op de pols) ook een positief effect op de oogontwikkeling (Read SA 2015):
Het verwijzen naar de mobiele telefoon als risicofactor is zeker mechanisch terecht, maar er is een onderliggend probleem, namelijk de prestatiedruk. Sociale mediagebruik blijkt longitudinaal te correleren met meer en niet minder offline socialiseren. Als dat niet gebeurt, dan is dat niet door sociale media, maar door de prestatiedruk. Dat die een belangrijke rol speelt, blijkt uit de rapporten van het Trimbos instituut, HBSC, Jeugdinstituut en Unicef. Het is in de vorige eeuw al geconstateerd (Hofferth SL 2010):
"Studying and reading increased over the period, whereas participation in sports declined, suggesting that the increased emphasis on academics at the school level has altered children’s behavior at home as well."
Het is geen verdediging tegen de mobiele telefoon, maar we wijzen erop dat we deze problemen al heel lang hebben en negeren. De mobiele telefoon als oorzaak aanwijzen is te kort door bocht en draagt nergens aan bij.
De oplossing is meer en langer naar buiten, en daarmee blootstelling aan zon en horizon. Het is nog maar de vraag of de prestatiedruk dat toelaat en het is die prestatiedruk die ook voor de psychische klachten zorgt bij jongere
